خدا بيعت نموديد ، دست خدا بالاى دستهاى آنان است و هر كس پيمان شكند ، با خود پيمان شكسته است و هر كس پيمان خود با خدا را وفا كند ، خداوند پاداش عظيمى به او خواهد داد . ( 1 ) به خدا قسم ! اگر على مىدانست كه شخصى از او به اين امر شايسته‌تر است ، آن را نمىپذيرفت و اگر مردم با كسى غير از او بيعت مىكردند ، او نيز بيعت مىكرد و اطاعت مىنمود و او نيازى به هيچ‌يك از صحابهء رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله ندارد و هيچ كس از او بىنياز نيست ، وى در نيكيهايشان با آنها مشاركت دارد اما آنان در نيكيهايش با وى مشاركتى ندارند و اين دو مرد ، بيعت نموده‌اند ولى خداوند را در نظر ندارند ، بنابراين ، شير گرفتن را قبل از شير دادن و شير دادن را پيش از زايمان و زايمان را پيش از باردارى خواسته‌اند و ثواب خدا را از بندگانش درخواست نموده و ادعا كرده‌اند كه به اجبار بيعت نموده‌اند ، پس اگر پيش از بيعت مجبور شده و آنها دو نفر از مردم عادى قريش مىبودند ، حق دارند كه سخن بگويند ولى دستور ندهند ، اما هدايت همان است كه عامهء مردم بر آن بوده‌اند و عامهء مردم با على بيعت كرده‌اند ، پس اى مردم ! نظر شما چيست ؟ » . ( 2 ) در اين هنگام ، فرزانهء نامدار ، « حكيم بن جبله » به سوى او برخاست و با منطق ايمان و حق ، با وى سخن گفت و بر نبرد اصرار ورزيد « 1 » . ( 3 ) سپس ميان دو گروه ، مناظراتى صورت گرفت كه به نتيجهء مثبتى منتهى نشد . آنگاه طلحه و زبير ، سخنرانى كردند و خون عثمان را طلب نمودند ، در مقابل ، گروهى از اهل بصره كه طلحه آنها را بر كشتن عثمان تحريك مىكرد ، سخنش را رد كرده ، مسئوليت ريختن خون عثمان را بر گردنش نهادند .

--> ( 1 ) الامامة و السياسة 1 / 60 - 61 .